NAGİHAN AKARSEL: DOSTLUĞA

Visits: 6

NAGİHAN AKARSEL’in NİSAN adlı kitabından:

DOSTLUĞA!

Senden vazgeçmeyen hayatın mahcubiyetine taşıyorsun

ay hüznü bu

geceye kaydettiğin mısralarında seni bırakmayan

hemen yanı başında sesler ve suretler

seslerine toprağının rüzgarını süren çocukların türküsü bu

suretlerinde yıldızlı bir onuru kuşanan kadınların sesi

Raco’nun sınır taşını kopardığı anahtar

şimdi duvarların içinde,

“ölmeyeceğim” andını taşıyan Güneşin umut torbasında

uzak bir yalnızlıkta

ta Cudi’den Govendê Tepesi’ne

toprağı emanet ettiğin bilge çocuklar

suya yazdığın satırları umut diye taşıyorlar koyunlarında

ve hayatın özgür nefesini çiziyorlar

Govendê’nin tahttan kapısından içre duvarlara

yaralı ülkem şimdilerde eskil bir umut deryası

sen oralarda kendinden düşen cemreye meyilli

ben metruk kokulu bir sürgün

yolumuzda gulbixwinlerin son göz yaşı

başımı eğip bakamadığım

toprağına usulce dokunmaya kıyamadığım

kırık düşlerle yeşeren sırlı yaprağını kaldıramadığım

“yola düşen dervişlerin” yalnızlıklarında

özgürlüğün adres tutmayan kızıllığında ağladığım

yola döşenen kuş izlerinde kaybettiğim

hani usulca dokunsam hayatıma içinden en çok sen düşeceksin

ya ben dokunsam hayatına?

dostluğu yol bilen erenlerin toprağı sanki…